Hüzün her bırakış sonunda bir kepenk gibidir. İner ve hüznü yaratış tutan noktaları artık var etmezler. Çünkü kapanıştır toplu düğümün çözülmüş iç sesi. Kırıp dökülmüş parçalarda anlam yaratan manalar sunmaya çalışan boşa çaba sarf getirisidir öteden beri. Rüzgar eser eser ve parıltı sadece ışık der yüksekten yükseğe. Aşalayıcı bir çözüm yoktur kırılmış hiç bir tonun…