O kadar cesaretimiz yoktur belki. Var gibi bir duruş ama yok gibi bir gidiştir. Kayıplarla küllenmektense yaşatmak çabamız olabilir bazı mucizeleri. Düşünsene ağlarken göz damlası gibi. Aslında orada ama yoksundur. Bu his bir bütündür. Anlaşılmaz olmak güzelin güzelidir. Yaşatırken öldürmeye izin vermeyenler işte. Mühim olanda bu olmamalı mıdır ki?