Too Much You | SU UMAY

Çok çok sevilmeseydim buna inanmazdım.

O bana aşıktı.
Ben ise onu çok severdim.

Ki ben kendimi bile kolay sevemem.

Ama o… beni çok severdi.

Aslında ne yalan söyleyeyim, ben de onu sevdim. Ama benim sevgim biraz farklıydı.
O, beni hayata bağlayan adamdı. Onunla yeniden var oldum.

Şimdi ise onunla birlikte ölüyorum gibi.

Nefes alamıyorum.

Çok sevilirken iyileştim.
Şimdi sevgisizliğiyle beni öldürdü.

Artık hissedemiyorum.

Bir anda herkesin hatası oldum.
Oysa suçum yoktu. Ama birileri varmış gibi hissettirdi.

Ben hissettiğim şeyi yok sayamam. Hiçbir zaman saymadım.

Yalana dayanacak kadar güçsüz olmadım.
Dürüstlüğü severim.

Çünkü yalansa, duyguya ihanet etmek daha kolaydır. İnsan bazen aldatılmayı bile kaldırabilir; ama gerçeğin inkâr edilmesini kaldıramaz.

Hayatımızda gerçek şeyler ararız.
Gerçekliği göremezsek sorunlar başlar. Ve o sorunları yaratmak aslında çok kolaydır.

Bazen para girer araya.
Bazen beden.
Bazen ego.

Ama ben varım.

Yokmuşum gibi davranılamaz.

Eğer yok sayılırsam… yok eder, çiğner geçerim.

Bu acı bir düğümdür.
Ama aynı zamanda sağlam bir noktadır.

Hak ettiğim gibi.

Kalbim çok acıyor.

Keşke sana sadece şunu söyleyebilseydim:
“Keşke yanımda olsaydın.”

Ama yoktun.

Ben seni hiç bırakmadım.
Senin beni bıraktığın gibi.

Şimdi düşününce bunu çok net görüyorum.

Bunu kabullenmek zor.

İnsanlar acımasız.
Ama sen… daha acımasızsın.

Oysa sana güzel şeyler hissettirmek isterdim.
Bütün nefesim senin olsun isterdim.

Başaramadığım her şey için üzgünüm.

Bu kadar bitik kalmak istemiyorum sende.

Beni tanıdığın o günü hatırla.
Ben hâlâ oradayım.

Çünkü o günkü ben gerçekti.

Şimdi gördüğün ben… o ben değilim.

Artık bunu kaldıramıyorum.
Ve biliyorum ki sen de kaldıramıyorsun.

Ama şunu bil: 
Seni hep ilk gördüğüm gün gibi seveceğim.

Sen beni hayata bağladın.
Bana hayat verdin.

Neşemi tuttun ellerinle.

Çok sevdin be beni.

Gerçekten çok sevdin.

Keşke biraz daha sevseydin.

Keşke ilk sevdiğin gün kadar sevseydin.

Sevgisizliğinle öldürmek yerine… çok severek öldürseydin.

Bir gün yüzüm yine gülümserken sen kalacaksın. Kalbinde tut beni olur mu?

Oradan da kovma.

Sevmesen bile hatırla.

Çünkü ben seni hâlâ çok seviyorum.

Ve sen… hep ilk gün gibi kalacaksın bende.

O günü hatırlıyorum.

Gerçekten çok sevmiştin.

Keşke o sevgiyle kalsaydın.

“Çok seviyorum” diyerek tutmasaydın beni.

Çünkü ben bu hikâyeye
çok sevilerek geldim.

Şimdi ise
çok sevilmeyerek ölüyorum.

Sen yazdın.

Şimdi sen siliyorsun.

Ve ben, zaten çok da yerimin olmadığı bu harika evrende…
sessizce siliniyorum.