Too Much You | SU UMAY

Belli etmesem de kötü. Hatta olabildiğinden de kötü.
Duygusal insanlar bazen —şu an olduğu gibi— kötü bir melodi verebilir.

Sebebi bellidir. Anlatıldığında anlaşılması zordur.
Zaten anlaşılmasını beklemek de güçtür.

Sanırım ruhum kırgın.
Beden yaşar ama ruhun toplanması, iyileşmesi çok daha güçtür.
Hele ki böyle kötü bir evrende, kötülerin çoğunlukta olduğu bir toplulukta…

Nefes alsan bile, aldığın nefese borçlu çıkarılırsın.
İnsanlar anlayışsız ve kalpsiz.
Çünkü duygusuzlaşırken, başkalarını da öldürmek istiyorlar.

Oysa güven kavramı muazzamdır.
Anlayışla söylenen kelimeler, gerçekten anlaşılır olurlar.
İki yüzü olmamalı insanlığın.
Bir yüzünde harika bir melodi yaratırken, diğer yüzünde korkunç bir karanlık gizlenmemeli.

Bugünümü ve gecemi kötü yapan tek şey insanlar.
Ama bunu güzelleştiren tek şey hayvanlar ve bitkiler.
Çünkü onlar, sevginin en saf hâlinde kötüleşmiyorlar.
Hâlâ iyi bir melodi verebiliyorlar.

Nefesim onların olsun.
Onlar daha çok yaşasın.
Çünkü onlar yaşadıkça, evren daha güzel bir hâl alacak.