Korku, bilmediğimiz şeylerden sarar kalbimizi; sarmaşık gibi dolanır, karmaşık ama ilerledikçe yolu gösterir. Belki de o kadar korkutucu değildir; çünkü sevgi bazen korkunun içinden doğar. Uzun zamandır sevgi yoksa, korku daha da derinleşir.
Duygular çarpışır, kalbimiz mantıkla hareket etmez. Durdurulamaz, ölçüsüz ve sınır tanımaz bir akış vardır içinde. Her an yeni bir heyecan, yeni bir his doğurur; sarmaşık gibi, dolanır, sarar, büyür.
Bazen “neden?” deriz kendi kendimize, cevaplar ararız, yanlış bile olsa sorarız, keşfederiz. “Kalbini dinle” derler; bazen bu bizi doğruya değil, kendimize taşır. Güven ve özgürlük… İkisi aynı anda mümkün mü? Belki bulunduğumuz yere bağlıdır. Güven duyduğunda nefes almak kolaydır; güvensizlik boğulmak gibidir.
Ve sen… Kalbinin çalıştığını hissettiğinde, kaç farklı duygunun içinde kayboldun, kaçını birden yaşadın peki?
Too Much You | SU UMAY 
Yorum bırakın