Too Much You | SU UMAY

Yeniden başlamak… Zor ama mümkün.
Ve bu başlangıç, eski hâlimizin devamı değil — adeta bir doğum gibidir.
Bazı yönlerimiz bizimle kalır; ama artık sadece iyileştiren, yormayan, fazlalıksız olan taraflarımızla yürürüz.

“Artık böyle devam edemem,” dediğimiz o an, genelde çok geç kalınmış bir uyanıştır.
Çoğu zaman zaten içinde bulunmamamız gereken bir ilişkide, arkadaşlıkta ya da ortamda sıkışmış oluruz.
Kötülük çoğu zaman açıkça gelmez — yavaş, sinsice, fark ettirmeden gelir.
Ve biz anladığımızda çoktan içindeyizdir.
Çıktığımızda ise aynı kişi değilizdir.

Yaşamla hayat arasında sıkışıp kaldığım zamanlar oldu.
Beni en çok yıpratan şey, bana kötülük eden insanların hiçbir şey olmamış gibi devam edebilmesiydi.
İnsanlar acımasız olabiliyor.
İçlerinde iyi olanı ayırt etmekse çoğu zaman geç kalınan bir sezgi…
Ama belki de bu, büyümenin, uyanmanın bir parçasıydı.

Naifliğimi korumaya çalıştım.
Hakaret etmek kolay, ama zor olan, kendin kalabilmek.
Yine de, her yaşanan seni biraz daha kendine yaklaştırıyor.
Değişim kırılmadan gelmiyor çünkü.

Bazen sadece yürümek istersin.
Karanlık artık korkutmaz.
Çünkü en büyük karanlık, seni anlamayanların ortasında yaşanır.
Bir yerden sonra sadece nefes almak istersin.
Ve o noktada seçenek kalmaz:
Ya değişirsin.
Ya değişmek zorunda kalırsın.

Ben değiştim.
Ve bir gün aynaya bakıp kendime sadece şunu söyledim:
“Sen iyi bir insansın. Onların seni görmek istediği gibi biri değilsin.”

İnsan yeniden başlamak istiyorsa önce bir vedalaşma yaşar.
Kendine içten bir itiraf eder:
“Ben bu kötülükleri hak etmedim.”
Sonra geçmişi sorgulamayı bırakır ve ileriye döner yüzünü.
Çünkü bazen adalet gelmez.
Ama insan yine de yürür.
Çünkü başka yolu yoktur.

Kırıldım.
Yoruldum.
Ama ayağa kalktım.

Ve en çok da şunu öğrendim:
Bir daha kimse beni aynı yerden üzemez.

Artık insanları değil, kendi yolumu dinliyorum.
Bazı insanlar size bakmaz bile ama sizi yargılar.
Bazıları yardım etmek yerine sizi suçlar.
O yüzden bazı bağları koparmak gerekir.
Bazen en iyisi: Sessizce. İzole. Kendinle kalmak.

Yeniden başlamak için mucize gerekmez.
Bir karar yeterlidir.
“Artık yeter,” diyebilmek.
Ve kendine şu sözü verebilmek:
Ben varım.
Ben yıkılmadım.
Ben yeniden kuruldum.

Bundan sonra her şey çok sade:
İstediğim çikolatayı yerim.
Görüşmek istemediğim kimseyle görüşmem.
Yalnızsam yalnızım.
Ama kendimle barış içindeyim.

Hayat kısa.
Ama o kısalıkta bile, yeniden başlamak için zaman var.

Çünkü en sonunda anlıyorsun:
Bir insanın yeniden başlama gücü, yine kendisidir.