Too Much You | SU UMAY

Bazen, bir gökyüzünde yankılanır gibi çınlıyor kendi sesim.
Duyan yok,
Gören kalmadı.
Bir tek ben miyim böyle çaresiz, yoksa ruhum ellere mi gebe?
Sahi, ben kimim?
Durdurun evreni, yanıyor bedenim, ruhum.
Öyle sarmaşık bir haldeyim,
Kırılıyorum.
Gün batımında, her gece
Kendimle yine ben.
Sınanırken sen nerdesin?
Bir çare bul, ruhum.
Ölmüyor, çoğalırken beni boğuyor belki de.
Geceler sonsuza dek.
Bir çare gel deme.
Çoğalıyorum.
Fazlalığım var.
İşte burada, çarpılmış bir kalbin üst notası.
Ellere gebe.
Sözlerim hüsran, belki ayık bir ruhun bedeninde son seli.
Çağırma.
Sessizlikte sürükleniyorum, belki bu son çırpınış.
Kederimle ben.
Fazlalığımla varım, işte burada, sen nerdesin?
Birçok evren gibi.
Bu gezegen bana uymadı, ruhum deli.
Sarılıyorum her zamanki gibi.
Sözlerim ağır basıyor, ruhum dönme geri.