Zor olan tek şey ne yapmak istediğini bildiğin halde yapamamaktır. Ne kadar ve ne zamana kadar duygularımızda ilk gün kadar sıcak ve samimi kalabiliriz? Günden güne ruhsuzlaşmak tamamen kendi seçimlerimiz ile bize gelir. Bazı kararlar zor ve güçtür. İçinden çıkması imkansız gibi görünür. Belki de imkansız diye bir şey yoktur. İmkansız sadece kafamızın içinde almak istemediğimiz cevapların var oluşudur. Kendimiz dışında herkesi mutlu kılmak oldukça ödünç bir tavır gibidir. İnsan önce kendini nasıl korkmadan düşünebilir. Gerçekten bazı kararlar ve düşünceler oldukça zor bir süreçtir. Bulunmak ve bulunmamak gibi bir mesele. Kimin kollarında sabahlamak istediğimiz için bir bütünlük nasıl tutabiliriz ki. Kalp çarpıntımız savrulsun ve biz dönmeye devam edelim. Belki de budur hayat. Peki kalbimiz halen çalışıyorsa bunu durdurmak için çözüm bulamamakta nedir? Sanırım heyecanı her zaman istemesek bile aslında istediğimiz için atmaya devam edecek bir kapakçık olarak sürgündür.
Yorum bırakın