Nefes yaşamda değildir. Nefes mutluluğun daimî olmasındadır. Mutsuz olan hiçbir birey nefes aldığını varsayamaz. Mutluysak eğer nefesi soluksuz çekeriz. Daha çok alır… daha çok veririz. Kıymetli bir başlangıcın başladığı tutumdur. Savurup hızlı tüketimler getiremeyiz. Geldiğinde ise daha fazlasını ister daha fazlasıyla mutluluk kılmak isteriz. Sebepleri büyütür… sonuçları küçültür. Tüketmeden az olanda var aramalıyızdır. Hep daha daha fazlaları nefesi tüketir. Nefes bittiğinde kalırız bir başımıza ki… sadece mutluluğun temelini yıkmakla kalmayıp kendimizi de yok varsayarız artık…
Yorum bırakın